Każdego roku 8 marca Parlament Europejski szczególnie dużo uwagi poświęca komisji praw kobiet i równouprawnienia. I choć zwykle zasiadające w niej feministki zajmują się sianiem ideologicznego zamętu, tym razem zrobiły coś pożytecznego: zwróciły uwagę PE na słabszą sytuację ekonomiczną kobiet. Co więcej, na przykładzie Polski mogły się też przekonać, że rozwiązaniem tego problemu wcale nie jest ideologia gender.

Słabsza pozycja gospodarcza kobiet jest wyzwaniem dla całej Unii Europejskiej. Według Eurostatu w całej UE kobiety zarabiają o 16,7% mniej od mężczyzn wykonujących taką samą pracę. Gdyby na tę różnicę spojrzeć oczami pracodawcy, oznacza to, że Europejki przez 2 miesiące w roku (albo dziennie przez godzinę i 20 minut) pracują za darmo. Oczywiście, skutkuje to także różnicą w wysokości ich późniejszych emerytur: szacuje się, że w całej UE wynosi ona aż 40%! Pomimo tego, że systemy emerytalne są bardzo skomplikowanymi mechanizmami i funkcjonują inaczej w każdym państwie UE, co do jednego eksperci są zgodni: niższy poziom kobiecych emerytur to wynik niższych wynagrodzeń, a problem jest szczególnie widoczny u matek. Na tym tle Polska świeci wyjątkowo jasno. Raport PricewaterhouseCoopers pt. „Women in Work Index 2017” pokazuje, że pod względem sprawiedliwości wynagrodzeń Polska jest w ścisłej światowej czołówce. Na tle pozostałych państw Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) różnica w poziomie wynagrodzeń Polek i Polaków to jedynie 6.7%. Raport pokazuje też, że — jeśli utrzymamy dotychczasowe tempo — do 2021 r. będziemy pierwszym krajem, w którym zniknie tzw. luka płacowa. Dla porównania: prognozuje się, że w Niemczech ten sam efekt nastąpi dopiero w… 2297 r.! Oczywiście, w oczach europosłów krajowej opozycji jakikolwiek sukces Ojczyzny może być wynikiem wyłącznie pomyłki w obliczeniach, wobec czego w PE oficjalnie podważyli oni metodę badań. Jednak prawdy nie można zakłamać – inne raporty potwierdzają wnioski PwC o wyjątkowej sytuacji Polek. Nie tylko bowiem mają one uczciwych przełożonych, lecz także są w ścisłej europejskiej czołówce jeśli chodzi o bycie szefem. Według Eurostatu niemal co trzeci polski przedsiębiorca zatrudniający pracowników jest kobietą. Nieznacznie lepszy wynik uzyskała tylko Hiszpania. Gdy dołączymy do tego wyniki ogólnoświatowego badania „Women in Business 2017”, zgodnie z którym kobiety w Polsce zajmują 40% najwyższych stanowisk, podczas gdy unijna średnia wynosi jedynie 25%, widzimy wyraźnie, jak bardzo wyssane z palca są oskarżenia o rzekome łamanie praw kobiet w Polsce.
Zbliżająca się sesja Komisji do Spraw Kobiet ONZ, która także będzie dotyczyć wzmocnienia ekonomicznej pozycji kobiet, to dobra okazja, aby wyciągnąć wnioski z polskich doświadczeń. Feministki od lat prześcigają się w pomysłach na to, jak zapewnić kobietom równość: od aborcji na życzenie, przez powszechne parytety aż po absurdy takie jak zniesienie podziału toalet na damskie i męskie. Życie jednak zweryfikowało nawet najgłupsze pomysły. Oczywiście, nie oznacza to, że w Polsce nie mamy już nad czym pracować – wręcz przeciwnie. Ostatnie badania pokazują jednak, że drogą do równości kobiet nie jest zajadły feminizm, lecz po prostu zdrowy rozsądek. Czas, aby dostrzeżono to także w Brukseli.

Opublikowany niedawno przez Komisję Europejską „Pakiet na rzecz czystej energii dla wszystkich” to kolejny przykład na to, że w Brukseli szacunek dla państw członkowskich kończy się tam, gdzie zaczyna się konflikt z pomysłami eurokratów. Propozycje dotyczą kształtu rynku energii w UE – kluczowego obszaru w pracach tej kadencji. Mają one jeden cel – wykluczyć elektrownie węglowe z udziału w tzw. rynku mocy. Jest on mechanizmem kluczowym dla państw, w których występują niedobory energii, i pozwala z wyprzedzeniem zapewnić ilość mocy potrzebnej do ich pokrycia. Tymczasem wskazane przez KE niezwykle restrykcyjne limity emisyjności w praktyce wykluczają wykorzystanie w takich elektrowniach węgla. Oznacza to bezprawną ingerencję w miks energetyczny państw członkowskich, który zgodnie z traktatami należy do kompetencji krajowych. To zresztą nie jedyne nadużycie prawa przez KE. Choć kierunki polityki klimatycznej określają głowy państw członkowskich, czyli Rada Europejska, KE zignorowała je i postanowiła zaostrzyć dotychczasowe – i tak drakońskie – cele klimatyczne na okres do 2030 r. W efekcie propozycje KE nie tylko zmieniają charakter celu zmniejszenia zużycia energii w UE z politycznego na prawnie wiążący, lecz także istotnie podnoszą tę poprzeczkę z 27 do 30%. Trudno nazwać to inaczej niż rażącym przekroczeniem kompetencji.

Oczywiście, warto zwrócić uwagę na to, że nowe propozycje Komisji do pewnego stopnia reagują na błędy dotychczasowej polityki klimatycznej UE. Być może nareszcie skończy się uprzywilejowanie odnawialnych źródeł energii, które na rynku będą podlegały tym samym zasadom, co pozostałe elektrownie. Daje to szansę na to, że w centrum zainteresowania unijnego prawa stanie zwykły odbiorca energii, którego rachunek do tej pory obciążały koszty preferencyjnego traktowania zielonej energii. Doprowadziło to do sytuacji, w której wielu osób po prostu nie stać na opłacenie rachunków za energię, tzw. zjawiska wykluczenia energetycznego. Dobrym posunięciem jest także skupienie się przez KE na rozwoju wytwarzania energii odnawialnej na własne potrzeby (tzw. energetyki prosumenckiej). Pozostaje mieć nadzieję, że w kolejnych działaniach KE uniknie popełniania błędów, za które obywatele płacą z własnej kieszeni.

Patrząc na kształt dyskusji o obecnych problemach UE – dokładniej: na jej brak – trudno nie odnieść wrażenia, że kolejne debaty o stanie demokracji w Polsce są po prostu ucieczką od bolesnej prawdy, że UE w dotychczasowym kształcie jest wypalona. Obserwujemy widowisko, które ma pokazać, że unijne instytucje są panami całej europejskiej sceny politycznej. Niestety – ostatnie tragiczne wydarzenia mówią coś zupełnie innego. Czas, aby ta prawda dotarła do debatujących w Strasburgu polityków – czas na debatę o realnych problemach UE, wśród których znów na pierwszym miejscu pojawia się zagrożenie życia milionów Europejczyków.

O tym, że zróżnicowanie kierunków dostaw gazu do Polski jest gwarancją naszego bezpieczeństwa energetycznego, wiedzą i mówią wszyscy. Jednak diabeł (jak to ma w zwyczaju) tkwi w szczegółach: same połączenia z sąsiednimi państwami to nie wszystko. Cały czas musimy też szukać nowych źródeł – budowa tzw. Bramy Północnej pozwoli Polsce sprowadzać gaz z Norwegii i może zakończyć dominację Gazpromu w naszym regionie. W połowie października grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, do której należy Prawo i Sprawiedliwość, zorganizowała w PE konferencję o znaczeniu tego projektu dla bezpieczeństwa energetycznego Europy

Same połączenia z sąsiednimi państwami to nie wszystko. Musimy przecież patrzeć nie tylko na miejsce, w którym biegnie gazociąg, lecz także na płynący nim surowiec i obowiązujące u naszych sąsiadów przepisy. Dziś z Rosji pochodzi ok. połowa zużywanego w Polsce gazu. Ze złóż krajowych otrzymujemy 4,4 mld m3 błękitnego paliwa, przy rocznym zapotrzebowaniu ponad 15 mld m3. Oczywiście, terminal LNG w Świnoujściu pracuje już na nasze bezpieczeństwo energetyczne. Jednak sam skroplony gaz to dziś wciąż za mało, aby raz na zawsze pożegnać strach przed zakręceniem gazowego kurka przez Rosjan.
Do tej pory głównym zabezpieczeniem gazowych interesów Polski w razie ewentualnego kryzysu był rosyjski gaz, który do Polski płynie z Niemiec przez tzw. rewers na gazociągu jamalskim. Problemem jest jednak niemieckie prawo. Zgodnie z nim w dowolnej chwili Niemcy mogą zatrzymywać gaz dla siebie – w magazynach należących dziś do Gazpromu – a dopiero potem przesyłać go do Polski. Jeśli dołączymy do tego plan budowy gazociągu Nord Stream 2 między Rosją a Niemcami, widać, że stan gazowej szachownicy w Europie wymaga podjęcia zdecydowanych kroków.
Na tym tle otwarcie polskiego rynku gazu na region Morza Północnego jest dziś oczywistością. Pokazuje też, że rząd Prawa i Sprawiedliwości nie boi się myśleć dużymi formatami i konsekwentnie realizuje obietnice. Premier Beata Szydło już w lutym tego roku poruszała z rządem Norwegii kwestię nowego połączenia gazowego. Na poziomie UE kontynuacją rozmów było wysłuchanie, które w połowie października w PE zorganizowała grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, do której należy Prawo i Sprawiedliwość. Projekt Bramy Północnej zakłada stworzenie korytarza gazowego, który wykorzystałby istniejące już możliwości przesyłu Norwegia–Dania i połączył je na odcinku Polska–Dania nowym gazociągiem Baltic Pipe. Wraz z dalszą rozbudową terminalu LNG w Świnoujściu rządowa strategia zapewni Polsce dodatkowe 14,5 mld m3 gazu rocznie, a więc prawie tyle, ile cały kraj zużywa w ciągu roku. Planowane na 2020 r. uruchomienie gazociągu wzmocni nie tylko polski rynek, lecz także położone na południe kraje Grupy Wyszehradzkiej oraz Ukrainę.
Unijne instytucje wspierają polski plan pokrzyżowania planów Kremla. Gazociąg Polska–Dania został oficjalnie uznany za projekt leżący we wspólnym interesie, co w czasie budowy da mu organizacyjne i finansowe wsparcie UE. Wagę projektu podkreślał obecny na wysłuchaniu Maroš Šefčovič, wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej ds. unii energetycznej. Projekt jest też bardzo ważny dla Duńczyków i Norwegów – wstępne analizy pokazują, że będzie opłacalny dla wszystkich uczestniczących w nim państw. Równolegle Polska buduje w UE coraz silniejszą opozycję przeciw budowie drugiej nitki Gazociągu Północnego – na ostatnim szczycie UE Polskę poparły państwa bałtyckie i bałkańskie oraz Grupa Wyszehradzka. Czas, aby i w tej sprawie Komisja zajęła stanowisko.

Europejski Kongres Gospodarczy sprzyjał dyskusjom na temat tego, co robić, aby gnębioną kryzysami UE utrzymać w całości. Patrząc na poruszane problemy z perspektywy państw członkowskich, zachęcałam do eurorealizmu. Właśnie taką wizję integracji reprezentuje w Parlamencie Europejskim grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, w skład której wchodzi m.in. delegacja Prawa i Sprawiedliwości oraz brytyjscy konserwatyści.

Eurorealizm to głos rozsądku przypominający, że Unia Europejska potrzebuje reformy, dzięki której będą szanowane kompetencje przysługujące rządom państw członkowskich. To głos, który stawia pytania o racjonalność unijnych wydatków i każe wątpić w sens trzech siedzib Parlamentu Europejskiego. Podróże pomiędzy nimi, do których dochodzi raz w miesiącu, obciążają unijny budżet nawet o 300 mln euro rocznie.
Po drugie, eurorealizm to także głos rozsądku przypominający o gospodarczych fundamentach Unii Europejskiej. Węgiel i rudy żelaza, dwa strategiczne surowce, wokół których zrodziła się Europejska Wspólnota Gospodarcza, dziś uznawane są za przeszkodę w realizowaniu wizji prowadzenia najambitniejszej polityki klimatycznej na świecie. Skutki tej samotnie realizowanej ambicji są doskonale znane – zwiększone koszty produkcji oraz przenoszenie przemysłu do państw nieobjętych równie wysokimi kosztami ochrony środowiska. Podążająca w ślad za tzw. ucieczką emisji ucieczka miejsc pracy w samym tylko sektorze stalowym doprowadziła do spadku zatrudnienia o 20% od 2007 r.
Wreszcie, eurorealizm to również pamięć o pozostałych sektorach gospodarki – zwłaszcza tych energochłonnych, które na skutek obciążeń klimatycznych płacą za energię elektryczną dwukrotnie więcej niż ich konkurenci z Rosji i Chin. Nieustannie podnoszone cele klimatyczne na lata 2020-2030, które przyjęto w październiku 2014 r., nie pozostawiają złudzeń, że sytuacja ta ulegnie tylko pogorszeniu.
Unijne elity od wielu lat pozbawione są kontaktu z realnymi problemami państw członkowskich UE. Im szybciej pojmą, że przyświecające im idee mają realne finansowe konsekwencje, tym lepiej dla nas wszystkich i naszych portfeli. Jestem przekonana, że dzięki głosowi eurorealistów UE szybciej uda się przywrócić właściwą jej rolę – forum współpracy suwerennych państw, a nie laboratorium doświadczalnego dla coraz bardziej abstrakcyjnych pomysłów.