Długo kolejne przypadki zarażeń koronawirusem odnotowywano tylko w regionie, w okolicy naszego powiatu. Dziś kłobucki Sanepid zakomunikował, że mamy odnotowany pierwszy przypadek zarażenia na naszym terenie.

Przy rosnącej liczbie zakażonych w Częstochowie i powiecie, a także w powiecie lublinieckim i oleskim było kwestią czasu, kiedy pierwsze zakażenie zostanie potwierdzone także u nas. Dziś w komunikacie Sanepidu z godziny 14. pojawiła się informacja o pierwszej osobie na terenie powiatu kłobuckiego zarażonej koronawirusem. Niepotwierdzone informacje wskazują, że może chodzić osobę ze środkowej części powiatu – ale, podkreślmy, nie są to w tej chwili informacje potwierdzone. Pewne jest, że zagrożenie jest realne. I, cokolwiek ktoś sądził czy sądzi na ten temat, jest blisko nas nie od dziś.
Przypadki potwierdzonych zakażeń mamy więc już w całej północnej i środkowej części województwa śląskiego, a także w pobliskich powiatach sąsiednich województw. W tej chwili w Śląskiem potwierdzonych jest 187 przypadków zakażeń. W Polsce 1771. Liczby te zmieniają się kilka razy dziennie. Wciąż rosną. Wczoraj odnotowano niespotykany wcześniej skok zachorowań. Jednocześnie w mediach pojawiają się obrazki pokazujące tu i ówdzie w miastach tłumy spacerujących ludzi. Bądźmy bardziej rozsądni. Nie zafundujmy sobie „drugich Włoch”.

Wychodząc naprzeciw problemom przedsiębiorców Burmistrz Kłobucka informuje, że w przypadku przedsiębiorstwa, które w tej chwili zamknięto zupełnie, bądź w którym bardzo poważnie ograniczono działalność istnieje możliwość ubiegania się o umorzenie podatków.

Obecnie obowiązujące przepisy prawa pozwalają na: odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie zapłaty podatku na raty, odroczenie lub rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej, umorzenie w całości lub części odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach możliwe jest ubieganie się o umorzenie zaległości podatkowych.
Ponadto w przypadkach uzasadnionych istnieje możliwość ubiegania się o umorzenie czynszu najmu lub dzierżawy, gdy działalność prowadzona w lokalu jest wstrzymana, a przychody maleją.
O umorzenie części opłaty rezerwacyjnej mogą wystąpić również handlujący na Targowisku Miejskim w Kłobucku.

Wsparcie będzie przyznawane na wniosek przedsiębiorcy, w oparciu o indywidualną ocenę i realizowane zgodnie z prawnymi ramami pomocy publicznej dla przedsiębiorców.

KORONAWIRUS. Jak długo koronawirus jest w stanie przeżyć na przedmiotach? Dość powszechnie podaje się, że do trzech dni. Jeśli to wydaje się długo, to nowe badania mogą przerazić

Nie o straszenie tu chodzi jednak, a o uświadomienie sobie, że wciąż nie dość dobrze znamy naszego wroga i wciąż powinniśmy być ostrożni nawet na zapas. Podawano już różne wyniki badań trwałości koronawirusa na przedmiotach. To ważne, bo chodzi o to, czy „złapiemy” go, np. chwytając klamkę gdzieś w miejscu publicznym czy biorąc do ręki wydawaną nam resztę. Dotychczasowe wyniki, mówiące ostatnio o około 3 dniach zdolności wirusa do zarażania po tym, jak znajdzie się on na powierzchni przedmiotów, mogą być – niestety – przesadnie optymistyczne.
Eksperci przebadali pokłady dwóch statków – wycieczkowców, na których doszło do zakażeń koronawirusem. Stwierdzono, że RNA wirusa było obecne w kabinach zajmowanych przez pasażerów poddanych kwarantannie nawet przez 17 dni! Co gorsza, wirusy znajdowano też tam, gdzie potencjalnie nie przebywały osoby mające objawy choroby. Możliwe więc, że koronawirus, który postawił nam dziś wyzwanie, ma zdolność zarażania dłużej niż 3 dni. Może nawet kilkakrotnie dłużej.
Co robić? Po każdym kontakcie z przedmiotami, z którymi mogli mieć styczność inni – kto wie, czy także nie ci już zarażeni – należy dokładnie myć ręce, w miarę możliwości doraźnie choć dezynfekować je preparatami z dużą zawartością alkoholu. Warto też pamiętać, że wirus może się znaleźć nie tylko na naszych rękach. Możemy go wnieść do domu na przedmiotach, które wraz z nami przekraczają próg domu. Daleko posunięta ostrożność i jak najlepsza higiena – na pewno nie zawadzą.
Nieco pocieszające może być to, że obecne wyniki wskazują, iż zarażanie odbywa się głównie drogą kropelkową, a nie przez wirusy pozostawiane gdzieś przypadkiem na przedmiotach. Niemniej jak sami widzimy – wyniki badań są czasem korygowane i niekoniecznie uspokajają. W końcu wciąż dopiero rozpoznajemy wroga, z którym mamy do czynienia.

KORONAWIRUS. W związku z tym, że liczba zakażeń koronawirusem w kraju stale rośnie, a wzrost ten nawet przyspiesza, rząd wprowadził w tym tygodniu nowe zasady bezpieczeństwa. Ich mylą przewodnią jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa. Warto zwrócić uwagę na szczegóły – bo tu akurat, zgodnie z przysłowiem, diabeł tkwi w szczegółach

Na papierze wszystko wygląda świetnie. Do 11 kwietnia mamy obowiązek siedzieć w domu. Jeśli jesteśmy pracownikami, prowadzimy swoją firmę czy gospodarstwo rolne, mamy prawo dojechać do swojej pracy. Mamy również prawo udać się po zakup towarów i usług związanych ze swoją zawodową działalnością. Jeśli jesteśmy wolontariuszami, możemy pomagać walce z koronawirusem poprzez okazywanie pomocy przebywającym na kwarantannie lub osobom, które nie powinny wychodzić z domu. To daje nam prawo przemieszczania się mimo wprowadzonego obowiązku pozostawania w domu. Możemy też wyjść w celu załatwienia spraw niezbędnych do życia codziennego. Czyli wolno udać się po niezbędne zakupy, po lekarstwa, udać się do lekarza, a także opiekować się bliskimi czy wyprowadzić psa.

Martwe prawo
Choć wprowadzono ograniczenia w przemieszczaniu się, pozostawiono szereg wykluczeń i zwolnień od tego obowiązku. Aż rodzi się pytanie: czego w takim razie nie wolno? Bo z zasady mamy do 11 kwietnia pozostawać w domu, ale mamy prawo wyjść nie tylko do pracy czy sklepu, ale i po to, by załatwić niezbędne codzienne potrzeby. I tu jest pies pogrzebany – bo pojęcie codziennych potrzeb jest bardzo szerokie i trudne do zdefiniowania.
Ta zbyt mała precyzja sformułowania „niezbędne codzienne potrzeby” dała o sobie znać niemal od razu po ogłoszeniu nowych regulacji. Padło publicznie pytanie, czy wobec tego wolno biegać – czy ta forma ruchu, niektórym w końcu polecana nawet dla zdrowia, należy do niezbędnych codziennych potrzeb czy też nie. Pierwsza odpowiedź, która padła, była jednoznaczna: nie wolno biegać. Bardzo szybko jednak ją skorygowano. Jednak biegać wolno. Byle nie w większej grupie i byle przy tym zachowywać odpowiednią odległość od innych ludzi. A jeśli już biegamy w grupie, to z rodziną, z którą i tak przebywamy. Jednocześnie na pytania dziennikarzy, jak to sprawdzić, przedstawiciele najwyższych władz mogli tylko rozłożyć ręce. Trudno dowieść komuś, że wałęsa się po ulicy bez celu, bo zawsze może stwierdzić, że idzie do sklepu albo idzie pomóc np. komuś z krewnych – gdyby go napotkano na ulicy w godzinach, gdy sklepy już są nieczynne. Przepisy w najbardziej istotnej części – tej służącej ograniczeniu zbędnego poruszania się po miejscach publicznych w czasie, gdy powinno się po prostu zostać w domu – pozostaną więc martwą literą. Nadal głównym punktem oporu przed epidemią pozostanie nie prawny zakaz, a zdrowy rozsądek poszczególnych obywateli. Pozostanie też niestety brak sposobu na zdyscyplinowanie tych, którym tego rozsądku wyraźnie brakuje.
W zakładach pracy nie obowiązują ograniczenia co do liczby osób. Jest tu jedynie konieczność stosowania zaleceń Głównego Inspektora Sanitarnego, zachowywania odległości pracowników i stosowania środków dezynfekcji.

Kilka sensownych, choć trudnych ograniczeń
Mimo słabego punktu w tak istotnej kwestii, jak sprecyzowanie okoliczności uprawniających do przemieszczania się, zaostrzone przepisy zawierają też kilka potencjalnie dobrych rozwiązań. Oczywiście nadal obowiązuje zakaz organizacji imprez masowych i ograniczenie działalności obiektów handlowych, w których dziś niepotrzebnie mogłyby się gromadzić tłumy. Nadal zawieszone są zajęcia w szkołach, przymknięte pozostają granice Polski. Istotne jest, że dopuszczalne jest przemieszczanie się w grupach najwyżej po dwie osoby. Z wykluczeniem rodzin – ale to akurat, czy grupa jest rodziną, dość łatwo sprawdzić. Jest szansa, że spadnie liczba chętnych do spędzania czasu kwarantanny w grupach. Statystycznie ryzyko szerzenia się epidemii już dzięki temu nieco maleje. W autobusach wprowadzono możliwość przewożenia tylko tylu pasażerów, ile wynosi połowa miejsc siedzących. Chodzi o uniknięcie tłoku. Jednocześnie muszą za tym pójść jednak dobre rozwiązania organizatorów transportu – żeby pasażerowie mieścili się w tych w połowie pustych autobusach, bo inaczej tłok będzie się tworzyć na przystankach. A tłok – to ryzyko szerzenia się epidemii w sposób niekontrolowany.
Jednoznaczne ograniczenie wprowadzono także odnośnie do uroczystości religijnych. W nabożeństwach może uczestniczyć najwyżej po pięciu wiernych (nie licząc sprawujących posługę). Może to być kłopotliwe w przypadku np. pogrzebów. Co do coniedzielnych mszy – są one teraz bez trudu dostępne za pośrednictwem telewizji czy internetu, więc każdy, kto ma taką potrzebę, powinien je łatwo znaleźć i nie musieć wychodzić z domu. Zresztą po pewnym wahaniu na początku także kościelni hierarchowie dziś na wiele głosów zalecają modlitwę w domu, aby uniknąć gromadzenia się tłumów w kościele.

Pytania i odpowiedzi
Krótko po wprowadzeniu nowych ograniczeń pojawiło się wiele pytań o szczegóły. Odpowiedzi na bieżąco udzielało ministerstwo. Podajmy kilka przykładów.
Czy można wyjść na spacer do parku czy lasu? W materiałach Ministerstwa Zdrowia znajdujemy odpowiedź, że można – bo wyjście takie można zaliczyć do niezbędnych potrzeb codziennych, przy czym trzeba przestrzegać limitu dwóch osób w grupie i odległości od pozostałych osób oraz ograniczyć takie wyjścia do minimum.
Czy dotychczas działające sklepy pozostaną otwarte? Tak, nadal pracować będą sklepy spożywcze, drogerie, apteki, banki, pralnie.
Czy można pójść z dziećmi na plac zabaw? Nie, nie można. Są to miejsca gromadzenia się różnych osób, gdzie powstaje duże ryzyko szerzenia się zakażenia.
Czy można iść do pracy, gdy się ją wykonuje na podstawie umowy cywilno-prawnej? Tak, każdy zatrudniony może przemieszczać się do pracy, typ umowy nie ma znaczenia.

Pracownicy zamknięci w zakładzie pracy? To jeden ze scenariuszy kryzysowych w miejscach, które są elementami infrastruktury krytycznej. Przedstawiciele branży energetycznej odganiają czarne chmury, jednocześnie przyznając, że ich zakładów pracy nie można zamknąć na kłódkę i iść do domu na dwutygodniową kwarantannę. – Jeżeli Polska będzie powoli gasić światła w gospodarce, to w energetyce do końca będzie trzymać je zapalone – stwierdza w rozmowie z Onetem Wojciech Jakóbik.

Jak nieoficjalne ustalił Onet, zakłady energetyczne zbroją się na wypadek starcia z koronawirusem. Zamawiane są łóżka polowe i gromadzone racje żywnościowe
Na czym polega praca w izolacji? – Informacje na ten temat są tajne. Firmy, które są elementami infrastruktury krytycznej, zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, nie informują szczegółowo o swoich przygotowaniach na wypadek kryzysu – podkreśla Wojciech Jakóbik, redaktor naczelny BiznesAlert
Co z kopalniami? – W Polsce dziennie pod ziemią pracuje ok. 60 tys. ludzi. Jeżeli dotknie ich koronawirus na skutek obcowania ze sobą pod ziemią, tych ludzi trzeba będzie wycofać – mówi Onetowi ekspert górniczy Jerzy Markowski
– Musimy zdawać sobie sprawę z tego, że zamknięcie kopalni oznacza praktycznie jej likwidację – podkreśla Artur Dyczko, wiceprezes JSW oraz szef powołanego 13 marca sztabu kryzysowego.

Koronawirus sprawił, że pojęcia takie jak „dystans społeczny” nabrały realnego znaczenia i stały się dominującą zasadą organizacji rzeczywistości społecznej. Jednak o ile białe kołnierzyki bez większych problemów przeszły na pracę zdalną i telekonferencje, ci, którzy obsługują sieci przesyłowe, piece hutnicze czy baterie koksownicze nadal muszą stawiać się do pracy w zakładzie.

Niemcy i USA gotowe. A Polska?
Już na początku marca przedsiębiorstwo energetyczne 50Hertz, jeden z czterech operatorów systemu przesyłowego w Niemczech poinformował ustami swojego rzecznika o nadzwyczajnych środkach, wprowadzonych w obliczu pandemii koronawirusa. Wśród nich wymienił te przewidziane na najczarniejszy scenariusz – konieczność izolacji kluczowych z punktu widzenia działania zakładu działów. Zapewnił, że w razie konieczności są one w stanie działać „samowystarczalnie i w dużym stopniu odizolowane od otoczenia przez wiele tygodni”. Dla pracowników przygotowano tam miejsca do spania i zapasy żywności. O podobnych przygotowaniach informowali przedstawiciele przemysłu energetycznego w USA.

Taki scenariusz jest brany pod uwagę również w polskich zakładach energetycznych. Jak nieoficjalne ustalił Onet, zakłady pracy zbroją się na wypadek starcia z koronawirusem. Zamawiane są łóżka polowe i gromadzone racje żywnościowe. O działaniach prewencyjnych w postaci zakupu 7 tys. całodziennych racji poinformował ostatnio TAURON Wytwarzanie.

Przedstawiciele branży, z którymi rozmawiamy, odganiają czarne chmury, jednocześnie przyznając, że ich zakładów pracy nie można zamknąć na kłódkę i iść do domu na dwutygodniową kwarantannę. Trwa więc walka z czasem i kreślenie kolejnych scenariuszy.

Krytyczna infrastruktura zawsze gotowa na kryzys
– Polski sektor energetyczny, jako element infrastruktury krytycznej, jest ustawowo zobowiązany do bycia przygotowanym na pracę w warunkach kryzysowych. Chodzi o kryzysy różnego rodzaju, włącznie z działaniami zbrojnymi. Z tego względu operatorzy infrastruktury przesyłowej, energetycznej, gazowej, naftowej, są z góry przygotowani na kilka miesięcy pracy w izolacji – podkreśla w rozmowie z Onetem Wojciech Jakóbik, redaktor naczelny BiznesAlert.

Na czym dokładnie polega praca w izolacji? Jak tłumaczy ekspert, informacje na ten temat są tajne. – Firmy, które są elementami infrastruktury krytycznej, zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, nie informują szczegółowo o swoich przygotowaniach na wypadek kryzysu, aby nie ułatwiać działalności terrorystom czy innym podmiotom, które byłyby zainteresowane uszkodzeniem infrastruktury – podkreśla.

– Można domniemywać, że chodzi o specjalne pomieszczenia dla obsługi, które pozwalają pracować przez kilka miesięcy bez kontaktu ze światem zewnętrznym, odpowiednie zapasy żywności, środków medycznych i innych, które są niezbędne do tego, aby grupa kilkudziesięciu – kilkuset osób mogła pracować niezależnie od tego, co dzieje się na zewnątrz – mówi Jakóbik.

Koronawirus na grubie. Co z kopalniami?
Polska energetyka opiera się na węglu i nieprzerwane wydobycie, zwłaszcza w sytuacji międzynarodowego kryzysu, może okazać się sprawą kluczową. W rozmowie z Onetem przedstawiciele zakładów wydobywczych stanowczo wykluczają jednak możliwość, by górnicy zamieszkali w swoich miejscach pracy, aby nie przerywać wydobycia węgla.

– Nikt nie bierze na poważnie takich scenariuszy. Górnicy nie będą skoszarowani. Nie będziemy fedrować za wszelką cenę. Zdrowie i życie jest najważniejsze, nie wydobycie – słyszymy od jednego z dyrektorów w Polskiej Grupy Górniczej, który woli zachować anonimowość.

– W Polsce dziennie pod ziemią pracuje ok. 60 tys. ludzi – w kopalniach węgla kamiennego, miedzi itd. Jeżeli tych ludzi dotknie koronawirus na skutek obcowania ze sobą pod ziemią, tych ludzi trzeba będzie wycofać. Ludzie są ważniejsi od węgla. Co wtedy? Wtedy znowu będziemy uśmiechać się w kierunku węgla z Rosji – mówi Onetowi Jerzy Markowski, były wiceminister gospodarki odpowiedzialny za górnictwo i były dyrektor kopalni Budryk.

Nasz rozmówca podkreśla, że „kopalni nie można zatrzymać”. Zawsze na posterunku zostają osoby, które odpowiadają za utrzymanie infrastruktury. Dlatego prawdopodobne jest, że w sytuacji objęcia kwarantanną wybranej kopalni, taka grupa będzie w niej przez kilka dni spać, mieszkać i pracować.

– Kopalnia może, że tak powiem, bezproduktywnie istnieć, ale nie może to trwać zbyt długo – podkreśla Markowski. – Kopalnia bez wydobycia, bez skutków dla jej majątku, dla wyrobisk podziemnych, może „stać” nie dłużej niż 2-3 tygodnie. Oczywiście przy założeniu, że pewne czynności będą wykonywane, czyli przewietrzanie kopalni, odwadnianie, odmetanowanie. Do tego trzeba jednak ułamka załogi – zaznacza ekspert górniczy związany z branżą przez blisko pół wieku.

Jeszcze dalej idze Artur Dyczko, wiceprezes Jastrzębskiej Spółki Węglowej oraz szef powołanego w spółce sztabu kryzysowego. – Musimy zdawać sobie sprawę z tego, że zamknięcie kopalni oznacza praktycznie jej likwidację. Jeżeli nie będziemy fedrować, górotwór zaciśnie większość naszych wyrobisk, w zrobach będą inkubować się pożary endogeniczne, wstrząsy nie ustaną, a metan będzie dalej się wydzielał – podkreśla.

„Musimy liczyć się z czarnymi scenariuszami”
Podobnie jak w przypadku kopalni, również w koksowniach nie można po prostu wyłączyć urządzeń i udać się na domową kwarantannę. Czy możliwy jest scenariusz pracy w warunkach odizolowania zakładu, gdzie pracownicy czasowo musieliby w nim zamieszkać?
– Taką ewentualność również musimy brać pod uwagę – przyznaje w rozmowie z Onetem rzecznik JSW Koks Roman Brańka. Firma posiada w Polsce trzy koksownie, największą z nich jest Koksownia „Przyjaźń” w Dąbrowie Górniczej, która zatrudnia przeszło 1,5 tys. osób. – Badamy wszelkie okoliczności, gdyby rozwój wypadków potoczył się w tym kierunku. Faktem jest, że bateria koksownicza nie może być wyłączona, ona musi działać w sposób ciągły – zaznacza.

– Tym niemniej istnieją pewne sposoby na spowolnienie produkcji i pewnie pójdziemy w tym kierunku. Rozważamy również takie scenariusze, w tej chwili jednak jest za wcześnie by o tym mówić – podkreśla rzecznik. – Mamy pewne normy obsady urządzeń produkcyjnych i istnieją też minima, które musimy zachować, by utrzymać zdolność funkcjonowania zakładu. Musimy liczyć się również z czarnymi scenariuszami, zapewniam jednak, że jesteśmy przygotowani – dodaje.

Jeśli Polska będzie gasić światła w gospodarce, w energetyce będą się palić do końca
Co musiałoby się stać, by w energetyce uruchomiono czarny scenariusz? – Gdybyśmy mieli rozwój pandemii, który powodowałby, że doszłoby do ograniczenia wszelkiej niestrategicznej działalności gospodarczej. Wtedy należy się spodziewać, że duża grupa pracowników zatrudnionych np. przy obsłudze infrastruktury przesyłowej będzie musiała pracować w izolacji, żeby się nie zarazić, żeby kogoś nie zarazić, żeby nie łamać kwarantanny na zewnątrz miejsca ich pracy – mówi Onetowi Wojciech Jakóbik.

Jednak jego zdaniem, jest to po prostu „kolejny standardowy scenariusz, który musi być przewidziany jeszcze przed rozpoczęciem pracy danego elementu infrastruktury krytycznej. – O ile pracownicy w sposób poufny są na pewno informowani o czekającej ich sytuacji, o tyle opinia publiczna może nie być informowana ze względów bezpieczeństwa – zaznacza.

Jak podkreśla, nawet znaczne ograniczenie działalności gospodarczej nie stanowi zagrożenia dla infrastruktury krytycznej. – Jeżeli Polska będzie powoli gasić światła w gospodarce, to w energetyce do końca będzie trzymać je zapalone – stwierdza.

źródło: onet.pl

ZDROWIE. Uznany autorytet – wybitny kardiochirurg i transplantolog, wcześniej minister zdrowia, a z pochodzenia krzepiczanin – ocenił, że działania podejmowane przez obecne ministerstwo zdrowia zasługują na poparcie społeczne

Profesor Marian Zembala, jako były minister w rządzie PO-PSL, zna funkcjonowanie Ministerstwa Zdrowia od podszewki. Choć funkcję swą sprawował w okresie pozostawania u steru państwa dzisiejszej opozycji, skupia się dziś na pozytywnych stronach działalności swego następcy.
– To co, robi minister Łukasz Szumowski i jego współpracownicy, oceniam pozytywnie i sądzę, że ze wszech miar zasługuje to stanowisko na poparcie ze strony społeczeństwa – wypowiedział się dla ogólnopolskich mediów słynny kardiochirurg.
Profesor Zembala dodaje, że dziwi go dzisiejsze „szukanie dziury w całym” przez niektóre osoby z kręgów polskiej polityki. W sytuacji, gdy ze skalą epidemii kłopoty mają także w innych, bogatszych krajach unijnych.
Eksminister mówi też, że ceni swego następcę, ministra Szumowskiego, za podejmowanie również niepopularnych decyzji i pokazywanie, że w obliczu pandemii powołane do walki z nią służby muszą po prostu robić swoje.

KORONAWIRUS. Nie mamy w tej chwili w powiecie kłobuckim osób z potwierdzonym zarażeniem koronawirusem. Jest jedno ale: w każdej chwili może się to zmienić. Mówi się, że jest tylko kwestią czasu odnotowanie u nas pierwszej osoby z koronawirusem

Sanepid regularnie publikuje informacje dotyczące stanu zagrożenia epidemiologicznego. Nagłaśniamy je niezwłocznie na naszym profilu na Facebooku. Pada tam zawsze informacja o liczbie osób hospitalizowanych z powodu podejrzenia zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2. Dziś jest w powiecie jedna taka osoba. Co to znaczy?
Dyrektor Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Kłobucku wyjaśnia nam, że w ten sposób określa się każdą osobę, w której przypadku okoliczności i objawy spowodowały potrzebę hospitalizacji i wykonania testu na obecność koronawirusa, ale nie oznacza to, że taka osoba jest zarażona koronawirusem. Wynik testu może wyjść negatywny. Przypomnijmy, że było już tak, że w powiecie notowano jedną osobę hospitalizowaną, potem zero takich osób, teraz ponownie jedną. Sposób, w jaki Sanepid – nie tylko kłobucki, ale i w innych placówkach w województwie – komunikuje stan zagrożenia epidemią nie uszczegóławia informacji, w ilu przypadkach osób hospitalizowanych test dał wynik pozytywny. Wiadomo, że takie osoby są w sąsiednich powiatach. U nas – według stanu na dziś – jeszcze zakażonych koronawirusem nie ma. Jest to pewna ulga, ale na optymizm jednak za wcześnie.
– Wszyscy obserwujemy, jak rozwija się sytuacja w kraju. Niestety należy przyjmować, że jest tylko kwestią czasu, kiedy pierwszy przypadek zakażenia koronawirusem zostanie odnotowany także w powiecie kłobuckim – mówi nam dyrektor Dorota Barańska-Kaczmarek.
W oficjalnych komunikatach mowa też o osobach objętych kwarantanną. Na dziś to 6 osób w powiecie. Jak i gdzie ją przechodzą?
– Osoby te odbywają kwarantannę w warunkach domowych – odpowiada dyrektor Sanepidu w Kłobucku.
Przypadki, w których osoby zagrożone zakażeniem poddaje się kwarantannie w miejscach innych niż własne mieszkanie czy dom, to te przypadki – jak nam podaje Barańska-Kaczmarek – w których ktoś wraca z zagranicy i musi odbyć kwarantannę, a gdyby trafił do domu, naraziłby na niepotrzebne ryzyko pozostałych członków rodziny. Wtedy po prostu osoba taka trafia do specjalnie przygotowanego punktu odosobnienia, gdzie przebywa przez wyznaczony okres kwarantanny. W tej chwili w naszym powiecie takich przypadków nie ma.
Głośno też w mediach społecznościowych o wyznaczonym u nas miejscu, w którym może się odbywać kwarantanna mieszkańców naszego powiatu. W tym celu wskazany został obiekt na terenie ośrodka zajmującego się terapią uzależnień w Parzymiechach. Jak należy sądzić, znaczenie mogły mieć tu kwestie związane z wyposażeniem i medycznym przystosowaniem obiektu. O ile jednak na polecenie z województwa powiatowe centra zarządzania kryzysowego musiały wskazać tego rodzaju obiekty – i u nas też to uczyniono – o tyle w powiecie kłobuckim obiekt ten jak do tej pory nie musiał być wykorzystywany jako miejsce kwarantanny dla osób zagrożonych zarażeniem koronawirusem. Mówiąc bardziej dosłownie: takie miejsce dla kwarantanny mieszkańców powiatu jest wskazane, ale jak dotąd w tym charakterze nie działa. Bo nie ma jeszcze takiej potrzeby. I oby tak pozostało.