PROBLEM. Do niedawna remiza, teraz już tylko świetlica. Strażnica OSP nie jest potrzebna, bo OSP przechodzi do historii. Teraz z Dąbrowy. Ale czy na tym koniec?

W Dąbrowie na półhektarowej działce stoi parterowy budynek, który do niedawna pełnił funkcję remizy strażackiej. Teraz rada gminy zdecydowała w Przystajni, że obiekt ten wraz z działką będzie przekazany na potrzeby tutejszego sołectwa. Sołectwu na pewno się przyda – choćby jako miejsce organizowania zebrań wiejskich. Ale na pewno znajdą się i inne zastosowania. Rzecz nie w tym jednak, że mienie to oddawane jest do dyspozycji sołectwa. Ale w tym, że kiedyś było użytkowane przez miejscową straż pożarną, a dziś – nie ma już takie potrzeby. Bo Ochotnicza Straż Pożarna w Dąbrowie odchodzi do przeszłości.

Jak powiedziano podczas sesji, w tej chwili OSP Dąbrowa po prostu nie ma strażaków, którzy mogliby pełnić czynną służbę. Ci, co pozostali, w wielu wypadkach mają już na karku sześćdziesiątkę. Młodzi nie garną się do straży tak jak jeszcze w minionym XX wieku. Sprzęt w małych jednostkach też często pochodzi z innej epoki. Nie jako pierwsza Ochotnicza Straż Pożarna w Dąbrowie w zasadzie po prostu przeminęła.

W ostatnich latach regularnie obchodzi się jubileusze ochotniczych straży, które powstawały na naszym terenie częstokroć wraz z początkami odrodzonej, niepodległej Polski. Mimo przeciwności losów i wojny – odradzały się, budowały remizy, działały. Na naszych oczach to się kończy. Mniejsze jednostki, zdarza się, istnieją nieraz głównie formalnie, bo – niedoposażone lub bez kadr – notują rocznie góra kilka wyjazdów na akację.

Na sesji w Przystajni zasugerowano, że los straży to czasem wynik błędnych decyzji.

– Teraz chodzi o remizę w Dąbrowie, powoli to samo może się stać w przypadku kolejnych – wyraził obawy radny Józef Chrzęstek.

– Nie dojdzie do tego, jeśli się będzie chciało te remizy dofinansowywać, a straży nie będzie się gnębić – odparł radny Edward Chamela.

– Ale skąd wziąć młodych ludzi? Wieś wymiera – zauważył Chrzęstek. – Jak się mówi, że nie ma na buty, nie ma na mundur, nie ma na nic, to po co młodzi mają przyjść do straży? Mają iść do pożaru w dżinsach? – argumentował Chamela.

Podobne dylematy mają i w innych gminach. Bezpieczeństwo mieszkańców opiera się głównie na strażakach zawodowych i na doposażonych ochotnikach z Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego. Jednostki, które do systemu nie trafiły lub nie dość się o to starały, mogą być na straconej pozycji.

W innym końcu powiatu, w Lipiu, w ubiegłym roku wójt powiedziała, że potrzebne jest wypracowanie nowych zasad motywowania młodzieży do udziału w ochotniczej służbie strażackiej. Aby rzadziej pojawiał się dylemat, czy wybrać służbę ochotniczą, czy czas ten poświęcić na sprawy prywatne, karierę zawodową lub inne cele. Styl życia też się zmienia, co innego jest atrakcyjne dla dzisiejszej młodzieży, co innego było dwadzieścia czy więcej lat temu. Jeśli wszystko pozostanie bez zmian, chętnych do działania w straży będzie coraz mniej. I widmo „wymierania” jednostek zajrzy jeszcze w oczy mieszkańcom wielu wsi. Oczywiście pozostaje kwestią do społecznej dyskusji, czy mniejsze jednostki OSP należy ratować, jakim kosztem warto to robić, czy w czasach dzisiejszej lepszej mobilności potrzeba straży w każdej wsi – jak w latach, gdy wozy strażackie ciągnęły konie, więc tym ważniejsze było, aby remiza była jak najbliżej. Dodatkową kwestią na pewno jest tu też społeczne znaczenie straży ochotniczych i ich rola w życiu lokalnych społeczności – zwykle wykraczająca daleko poza te ramy, które mieszczą ratowniczą i gaśniczą działalność strażaków.