Gminne Centrum Kultury w Popowie – 1

Uczestnicy warsztatów będą mieli okazję przyjrzeć się surowcom zielarskim występującym obecnie w przyrodzie oraz nauczyć się ich rozpoznawania. Szczególny nacisk położony zostanie na rośliny wykorzystywane do przygotowywania naparów i mieszanek herbacianych.

Program spotkania obejmuje także część praktyczną. W planach jest przygotowanie fermentowanej herbaty oraz komponowanie własnych mieszanek ziołowych, które mają łączyć walory smakowe z właściwościami wspierającymi organizm. Organizatorzy zapowiadają również element kulinarny – degustację potraw inspirowanych tzw. dziką kuchnią.

Warsztaty poprowadzi Wioletta Olejarczyk – zielarka i pasjonatka przyrody, która zajmuje się również fermentacją oraz tworzeniem naturalnych kosmetyków. Jej doświadczenie ma pomóc uczestnikom spojrzeć na zioła nie tylko jako na składnik naparów, ale jako element szerszego stylu życia bliskiego naturze.

Udział w zajęciach jest płatny – koszt wynosi 50 zł od osoby. Obowiązują wcześniejsze zapisy pod numerem telefonu 797 934 416.

Szkolenie z 13 maja poświęcone zasadom korzystania z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, było częścią szerszych działań gminy w ramach programu profilaktyki i przeciwdziałania uzależnieniom. Choć temat może wydawać się formalny, jego znaczenie dla lokalnego biznesu jest bardzo konkretne – od poprawnej interpretacji przepisów zależy nie tylko bezpieczeństwo prawne przedsiębiorców, ale i stabilność ich działalności.

Podczas spotkania skupiono się na tym, co w praktyce sprawia najwięcej problemów. Omówiono aktualne regulacje oraz najczęściej popełniane błędy, które mogą skutkować konsekwencjami podczas kontroli. Jak podkreślano, wiele uchybień nie wynika ze złej woli, lecz z niejasności lub niepełnej wiedzy. Dlatego tak istotne jest systematyczne przypominanie zasad i ich właściwe interpretowanie.

Szkolenie miało jednak bardziej interaktywny charakter niż typowy wykład. Uczestnicy aktywnie włączali się w dyskusję, zadawali pytania i odnosili się do konkretnych sytuacji ze swojej praktyki. Dla wielu była to okazja, by skonfrontować własne doświadczenia z obowiązującymi przepisami i upewnić się, że prowadzą działalność zgodnie z prawem.

Do rywalizacji stanęło siedmioro reprezentantów klubu, którym towarzyszyli trenerzy Artur Osuchowski oraz Jakub Juszczyk. Turniej okazał się wymagającym sprawdzianem – nie tylko umiejętności technicznych, ale także odporności psychicznej i zdolności radzenia sobie z presją ogólnopolskiej rywalizacji.

Efekt końcowy to trzy medale: złoto wywalczone przez Mateusza Ciszewskiego oraz dwa srebra zdobyte przez Jakuba Zomerfelda i Nadię Soboniak. Wynik ten potwierdza wysoką formę zawodników, szczególnie w kontekście silnej obsady turnieju z całej Polski.

Walki pełne zwrotów i sportowej determinacji
Pierwszego dnia zmagań jako pierwszy na macie pojawił się Arkadiusz Kielan. Choć jego pojedynek zakończył się porażką, zawodnik pokazał dużą siłę w akcjach ofensywnych i wyraźną wolę walki. Jak wskazują trenerzy, zabrakło przede wszystkim większej liczby kopnięć, które mogłyby zmienić przebieg starcia.

Następnie do rywalizacji przystąpiła Zoja Malina. Jej występ zapisał się w pamięci efektownym kopnięciem typu yop chagi w głowę rywalki, które pokazało jej potencjał techniczny. Mimo widowiskowych momentów, walka zakończyła się przegraną, a jednym z czynników, który – jak podkreślano – miał wpływ na wynik, był brak pełnej pewności siebie w kluczowych momentach pojedynku.

Emilia Kielan również nie zdołała przechylić szali zwycięstwa na swoją stronę, choć jej zaangażowanie i determinacja były widoczne od pierwszych sekund walki.
Z kolei Maria Strzelczak stoczyła jeden z najbardziej wyrównanych pojedynków w całym zespole. Walka była zacięta do ostatniego gongu, jednak mimo ambitnej postawy i dużej konsekwencji zwycięstwo przypadło przeciwniczce.

Finały, które rozstrzygały się w rodzinie klubowej
Najwięcej emocji przyniosła kategoria -89 kg, w której doszło do wyjątkowego starcia – finałowej walki pomiędzy dwoma zawodnikami Wojownika: Mateuszem Ciszewskim i Jakubem Zomerfeldem. Obaj wcześniej przeszli przez drabinkę turniejową w imponującym stylu, dominując swoich rywali zarówno pod względem technicznym, jak i taktycznym.

Bezpośredni pojedynek klubowych kolegów zakończył się zwycięstwem Ciszewskiego, który sięgnął po złoty medal. Zomerfeld musiał zadowolić się srebrem, co jednak w kontekście całego turnieju również stanowi potwierdzenie jego wysokiej formy sportowej.

Kolejny medal – srebrny – dołożyła Nadia Soboniak w kategorii -50 kg. Zawodniczka konsekwentnie realizowała swoje zadania aż do finału, gdzie ostatecznie musiała uznać wyższość rywalki. Jej droga do decydującej walki była jednak jednym z najbardziej stabilnych występów w całej drużynie.

Warsztaty odbędą się 13 maja o godzinie 16:00. Uczestnicy wykonają kompozycję florystyczną pod nazwą „Drzewko szczęścia” – dekoracyjne drzewko w formie kwiatowej aranżacji, które może stać się osobistym prezentem z okazji Dnia Matki. Organizatorzy podkreślają, że będzie to nie tylko zajęcie plastyczne, ale także okazja do rozwijania wyobraźni i zdolności manualnych.

Zajęcia poprowadzi pracownia „Radocha”, znana z organizacji warsztatów kreatywnych dla dzieci. Jak zapowiada biblioteka, uczestnicy mogą liczyć na przyjazną atmosferę oraz wsparcie w tworzeniu własnych kompozycji, niezależnie od poziomu umiejętności.

Udział w warsztatach jest płatny – koszt wynosi 45 zł od osoby. Zapisy prowadzone są w bibliotece do 11 maja, jednak liczba miejsc jest ograniczona, co sprawia, że o udziale decyduje kolejność zgłoszeń.

Steelest zapowiada swoje brzmienie jako energetyczne połączenie heavy metalu i hard rocka, wzbogacone o elementy stonerowego klimatu oraz inspiracje oldschoolową sceną gitarową. Jak podkreślają muzycy, ich twórczość to mieszanka różnych gatunków i stylistyk, której celem jest intensywne, bezpośrednie doświadczenie koncertowe.

Ich obecność w programie wpisuje się w charakter Liswartarock Festiwal 2026, który od lat stawia na różnorodność w ramach szeroko rozumianej muzyki rockowej i metalowej. Organizatorzy podkreślają, że właśnie takie zestawienie zespołów buduje unikalną atmosferę wydarzenia i przyciąga publiczność szukającą mocnych, gitarowych brzmień.

Do tego muzycznego zestawu dołącza również lokalny akcent – zespół St. City Surfers, który otworzy festiwalowy dzień o godzinie 17:00. Kwartet łączy rockabilly, surf i garage rock z wpływami soulu, country, ska oraz psychobilly, wprowadzając publiczność w festiwalowy klimat już od pierwszych minut wydarzenia.

Na scenie wystąpili Piotr Tomala i Damian Szymczak, multiinstrumentaliści, którzy zaprezentowali autorskie kompozycje tworzone jako muzyczne ilustracje do filmów niemych. Ich występ nie był jedynie koncertem w klasycznym rozumieniu, ale swoistą opowieścią budowaną dźwiękiem – odwołującą się do tradycji kina sprzed ery dźwięku.

Szczególne emocje wzbudziły utwory z płyty The Kid, czyli autorskiej ścieżki dźwiękowej Orkiestry Ludwika Sarskiego do filmu „Brzdąc” Charliego Chaplina. Publiczność mogła doświadczyć, jak muzyka potrafi „opowiadać” historię bez użycia słów, tworząc własny, wyobrażony obraz filmowy. Wiosenna sceneria amfiteatru – otoczona zielenią – stała się naturalnym dopełnieniem tego artystycznego spotkania.

Wieczór miał również wymiar integracyjny i międzypokoleniowy. Przed głównym koncertem zaprezentował się Chór „Senior” Koła Emerytów i Rencistów z gminy Popów, który został nagrodzony ciepłym przyjęciem i bisem. Ich występ wprowadził publiczność w atmosferę wspólnego świętowania i lokalnej wspólnoty.
Nie zabrakło także gościnności ze strony organizatorów i partnerów wydarzenia. Koło Gospodyń Wiejskich „Wąsoszanki” zadbało o poczęstunek, serwując kawę, herbatę oraz domowe wypieki, które stały się naturalnym uzupełnieniem artystycznych wrażeń i sprzyjały rozmowom po koncercie.

Zanim jednak doszło do finałowego rozstrzygnięcia, 30 kwietnia scena MOK stała się przestrzenią dla 79 interpretacji poetyckich i prozatorskich. Uczestnicy reprezentowali szkoły z całego powiatu – od Krzepic, przez Wręczycę Wielką i Lipie, po Kłobuck, Panki, Przystajń, Opatów i Popów. Każde wystąpienie było próbą zmierzenia się nie tylko z tekstem, ale i z własną interpretacją literatury.

Konkurs odbywał się pod honorowym patronatem Burmistrza Kłobucka Jerzego Zakrzewskiego, co podkreśla rangę wydarzenia w lokalnym życiu kulturalnym. Jury miało niełatwe zadanie, oceniając występy w trzech kategoriach wiekowych.

Wśród najmłodszych uczestników (klasy I–III) do finału zakwalifikowały się Hanna Kotynia i Helena Mirek ze Szkoły Podstawowej nr 1 w Krzepicach oraz Nadia Łągiewka ze SP Konieczki. Wyróżnienia trafiły do licznej grupy młodych recytatorów m.in. z Węglowic, Wręczycy Wielkiej, Lindowa, Przystajni, Kalei, Krzepic, Wąsosza Górnego i Panków.

W kategorii klas IV–VI do finału awansowali Filip Kotala (SP Konieczki), Maja Pokorska (GZSP nr 1 Popów), Liliana Nowak (SP Panki) oraz Nina Przymęcka (SP Opatów). Dodatkową promocję, przyznaną decyzją jury, otrzymał Aleksander Górski ze Szkoły Podstawowej nr 2 w Kłobucku. Wyróżnienia przypadły uczniom z Lgoty, Rębielic Królewskich, Panków, Kłobucka, Bór Zajacińskiego i innych miejscowości regionu.

Najstarsi uczestnicy (klasy VII–VIII) również zaprezentowali wysoki poziom interpretacji. Do finału zakwalifikowali się m.in. Inez Sladek, Bartosz Lisiecki, Hanna Kowalska, Adam Kozak oraz Sylwester Słomian. Wyróżnienia trafiły do uczniów z Kłobucka, Krzepic, Rębielic Królewskich, Opatowa i Zajączek Pierwszych.
Organizatorzy już teraz zapowiadają kolejne etapy zmagań – finał konkursu odbędzie się 20 i 21 maja 2026 roku w Regionalnym Ośrodku Kultury w Częstochowie.

Z tej okazji zorganizowano spotkanie będące nie tylko symbolicznym świętem, ale przede wszystkim momentem docenienia codziennej pracy bibliotekarek i bibliotekarzy. To oni – często poza światłem reflektorów – inspirują do sięgania po książki, zachęcają do odkrywania nowych światów i tworzą przestrzeń otwartą dla każdego, niezależnie od wieku.

W imieniu władz samorządowych głos zabrał burmistrz Kłobucka, Jerzy Zakrzewski, któremu towarzyszyła sekretarz Sylwia Piątkowska. W swoich słowach podkreślili rolę bibliotek jako miejsc szczególnych – nie tylko przechowujących literaturę, ale będących żywymi ośrodkami spotkań, edukacji i rozwijania pasji. Nie zabrakło wyrazów uznania za zaangażowanie oraz trud wkładany w budowanie relacji z mieszkańcami.

Uroczystość miała kameralny, ale ciepły charakter. Były podziękowania, życzenia oraz symboliczne upominki – gesty, które choć niewielkie, niosły ze sobą autentyczne uznanie dla pracy wykonywanej każdego dnia.

Dzień Bibliotekarza i Bibliotek to przypomnienie, że biblioteka to znacznie więcej niż miejsce z książkami. To przestrzeń dialogu, inspiracji i rozwoju, a jej sercem są ludzie – oddani swojej misji, pełni energii i otwartości.

Skąd wziął się pomysł na historię „Wdowy z wyboru”? Czy była inspirowana prawdziwymi wydarzeniami lub obserwacjami?
Pomysł wyrósł z obserwacji i jednego pytania: jak daleko można się posunąć, kiedy człowiek czuje, że nie ma już wyjścia. To nie jest historia oparta na faktach, ale emocje, które ją napędzają, są bardzo prawdziwe i na czasie.

Czy postać Olgi ma w sobie coś z Pani lub kobiet, które Pani zna?
Już kilka razy usłyszałam to pytanie. Olga nie jest mną, ale ma w sobie coś z kobiet, które znam — i pewnie coś ze mnie też. To raczej mieszanka doświadczeń i obserwacji niż portret jednej osoby. Zdecydowanie ma moje poczucie humoru i niektóre cechy charakteru- tak mówią wszyscy, którzy mnie znają.

Co było pierwsze: pomysł na fabułę czy temat kobiecej solidarności?
Najpierw był temat — lojalność i relacje między kobietami. Fabuła pojawiła się później jako sposób, żeby pokazać, jak bardzo ta lojalność może zostać wystawiona na próbę. Wokół tych relacji, budowałam kolejne rozdziały i wplątałam wydarzenia.

Czy „Wdowy z wyboru” to bardziej thriller psychologiczny, czy społeczny komentarz o relacjach?
Jedno i drugie, zdecydowanie. Thriller buduje napięcie, ale pod spodem jest historia o granicach, które nie zawsze są tak oczywiste, jak chcielibyśmy wierzyć. Które, choć przyjęte ogólnie przez społeczeństwo, to jednak są tak różne dla różnych ludzi.

Gdzie według Pani przebiega granica wytrzymałości w związku?
To granica bardzo indywidualna, ale często przesuwana zbyt daleko. Najtrudniejsze jest to, że wiele osób zauważa jej przekroczenie dopiero wtedy, kiedy jest już za późno.

Czy książka jest formą buntu przeciwko stereotypowi „wyrozumiałej kobiety”?
W pewnym sensie tak. To historia o tym, że cierpliwość nie powinna być obowiązkiem, zwłaszcza jeśli oznacza rezygnację z samej siebie.

Czy bohaterki wspierają się naprawdę, czy ich solidarność ma też ciemniejsze strony?
Wspierają się naprawdę, ale to nie jest idealna solidarność. Ma swoją cenę i ma swoje konsekwencje. Bezpowrotnie zmienia bieg ich życia.

Która z postaci była dla Pani najtrudniejsza do napisania i dlaczego?
Najtrudniejsze są postacie niejednoznaczne — takie, których nie da się łatwo ocenić. To one wymagają największej uczciwości w pisaniu. Takich postaci jest kilka w mojej historii. I pisząc, musiałam balansować na bardzo cienkiej granicy, pomiędzy stworzeniem sympatycznego wizerunku postaci, która jest równocześnie zabójcą. I tutaj nie ma wytłumaczenia.

Książka balansuje między humorem a niepokojem — czy trudno było utrzymać ten ton?
To był świadomy zabieg. Humor pozwala czytelnikowi złapać oddech, ale jednocześnie podbija napięcie. Najważniejsze było, żeby nie przekroczyć granicy w żadną stronę.

Jakich reakcji czytelników się Pani spodziewała, a co Panią zaskoczyło?
Spodziewałam się emocji, ale zaskoczyło mnie, jak różnie czytelnicy interpretują motywacje bohaterów. Ta historia naprawdę działa na wielu poziomach, i tego się nie spodziewałam. Jestem bardzo miło zaskoczona ilością wiadomości, jakie otrzymuję od czytelników. Reakcje są bardzo pozytywne, co zachęca mnie do dalszego działania.

Czy zdarzyło się, że czytelnicy interpretowali historię zupełnie inaczej, niż Pani zamierzała?
Tak — i bardzo to lubię. W pewnym momencie książka przestaje należeć do autora i zaczyna żyć własnym życiem. To chyba normalny tryb życiorysu książki.

Czy „radykalne rozwiązania” bohaterek można usprawiedliwić?
Nie próbowałam ich usprawiedliwiać, tłumaczyć. Bardziej interesowało mnie, co do nich prowadzi. Ocenę pozostawiam czytelnikom.

Czy uważa Pani, że społeczeństwo wciąż wymaga od kobiet zbyt dużej cierpliwości w relacjach?
Tak, zdecydowanie. Wciąż istnieje przekonanie, że kobieta powinna „wytrzymać więcej”, i często to są realia, w których wiele kobiet żyje. A to bywa bardzo niebezpieczne i może być przyczyną tragedii. Żyjemy w czasach, gdzie zamiast zwalczać przyczyny depresji i złego samopoczucia, faszerujemy się antydepresantami, zaciskamy zęby i pchamy do przodu.

Czy książka może być odczytywana jako ostrzeżenie?
Może — ale nie jest nim. To raczej opowieść o konsekwencjach i o tym, co dzieje się, gdy granice zostają przekroczone. Jak często powtarzam, dobry partner, nie musi się bać.

Czy planuje Pani kontynuację historii lub powrót do podobnej tematyki?
Nie wykluczam. Relacje i ich granice to temat, który nigdy się nie kończy. Otrzymałam wiele głosów od czytelników, aby rozbudować jeszcze historie poboczne w następnych książkach. Wygląda na to, że czytelnicy nie chcą się rozstawać tak szybko z bohaterkami.

Nad czym obecnie Pani pracuje?
Nad kolejną historią — znów o relacjach, ale z trochę innej perspektywy. Będzie też humor i zbrodnia.

Czy planuje Pani spotkania autorskie w regionie?
Tak, bardzo bym chciała spotkać się z czytelnikami również lokalnie. To dla mnie bardzo ważne, poznać ludzi, których zainteresowała moja książka. Zobaczymy, czy coś się uda niedługo zorganizować.

Co chciałaby Pani przekazać czytelniczkom z Kłobucka i okolic, które sięgną po tę książkę?
Żeby czytały ją bez pośpiechu i pozwoliły sobie na własną interpretację. Bo ta historia zaczyna się od emocji, które są bardzo bliskie każdemu z nas. Pamiętajcie jednak, że to tylko fikcja.

Z okazji premiery książki na naszym profilu na Facebooku – Gazeta Kłobucka – dostępny jest konkurs, w którym można wygrać egzemplarze „Wdów z wyboru”. Szczegóły oraz zasady udziału opublikowane zostały w poście konkursowym. Zachęcamy do udziału!

Uroczystości rozpoczęły się od mszy świętej odprawionej w intencji Ojczyzny. W skupieniu i zadumie uczestnicy oddali hołd tym, którzy swoją działalnością i ofiarą wpisali się w historię kraju. Był to wstęp do dalszej części obchodów, które przeniosły się w przestrzeń lokalnych miejsc pamięci.

Delegacje władz samorządowych, przedstawiciele organizacji społecznych, młodzież szkolna, harcerze oraz służby mundurowe złożyli kwiaty w symbolicznych punktach miasta. Szczególnym miejscem upamiętnienia była tablica poświęcona Józefowi Piłsudskiemu, a także pomniki Matki Polki i Władysława Sebyły. Każdy z tych gestów – choć prosty – niósł ze sobą wyraźny przekaz: pamięć o przeszłości pozostaje żywa i przekazywana kolejnym pokoleniom.

Nieodłącznym elementem wydarzenia była oprawa muzyczna, o którą zadbała Orkiestra Dęta OSP Kamyk. Jej występ nadał uroczystości podniosły charakter, podkreślając rangę rocznicy i wzmacniając emocjonalny odbiór całego wydarzenia.

Rocznica uchwalenia Konstytucji 3 Maja – pierwszej w Europie i drugiej na świecie nowoczesnej ustawy zasadniczej – to nie tylko lekcja historii. To także przypomnienie o wartościach, które pozostają aktualne: odpowiedzialności za państwo, solidarności i dążeniu do wspólnego dobra.

Liczna obecność mieszkańców pokazała, że pamięć o tych ideałach nie słabnie. Wręcz przeciwnie – znajduje swoje odzwierciedlenie w lokalnej wspólnocie, która potrafi zatrzymać się na chwilę, by razem oddać hołd przeszłości i spojrzeć w przyszłość z poczuciem ciągłości.