Kłobuck po odzyskaniu niepodległości

Rezultaty I wojny światowej były dla Polski wyjątkowo korzystne. Załamała się europejska równowaga sił, od ponad 120 lat sankcjonująca rozbiory Rzeczpospolitej. Nowa sytuacja geopolityczna stworzyła wielką szansę odzyskania niepodległości i odbudowania silnego i rozległego terytorialnie państwa. Szansę tą wykorzystali Polacy na czele z Józefem Piłsudskim.

11 listopada 1918 roku funkcjonariusze niemieccy, którzy przebywali w Kłobucku pośpiesznie opuszczali miasto. Przez Kłobuck w kierunku zachodnim różnymi środkami lokomocji przetaczały się liczne grupy ewakuujących się Niemców. W dziejach miasta rozpoczął się nowy okres po 125 latach zaborów. (Kłobuck znalazł się w zaborze pruskim po II rozbiorze Polski w 1793 roku) Goniec Częstochowski z 15 listopada 1918 r. donosił: „W Kłobucku zorganizowała się Straż Obywatelska i po wyjściu Niemców dn. 11 bm. od godz. 6 rano zajęła się, łącznie z tamtejszą Strażą Ogniową, sprawą utrzymania porządku i bezpieczeństwa miasta.
Komitet Straży Obyw. stanowią: prezes, rejent L. Bugajski i członkowie ks. kan. Zagrzejewski, burmistrz Matuszewicz, sędzia F. Wolski, A. Klepacz i A. Orłowski, administrator majątku Zagórze. Porządek w mieście panował przez cały dzień wzorowy.”
Straż Obywatelska w Kłobucku powstała z inicjatywy i pod nadzorem miejscowego oddziału Polskiej Organizacji Wojskowej. Jej członkowie stanowili trzon Straży Obywatelskiej. Kłobucka Straż Obywatelska w listopadzie 1918 r. aktywnie uczestniczyła w utrzymaniu ładu i bezpieczeństwa oraz przy zabezpieczeniu mienia po opuszczeniu miasta przez Niemców. Między innymi zapobiegnięto wywiezieniu z miasta, przez ewakuujących się Niemców, zapasów żywnościowych i uzbrojenia z magazynów zagórskiego majątku.
Kłobucki oddział Polskiej Organizacji Wojskowej zorganizowany został w 1916 r. Kłobucka grupa POW obejmowała około 30 osób z miasta i okolicznych wiosek. Z grupą tą ściśle współpracował miejscowy notariusz Lucjusz Bugajski, który był depozytariuszem dokumentów kłobuckiej komendy. W grudniu 1918 r. kłobucka grupa POW weszła w skład powstającego Wojska Polskiego. Wielu jej członków uczestniczyło w wojnie bolszewickiej w 1920 r. oraz w powstaniach śląskich. Poległych upamiętnia tablica na kłobuckim Pomniku „Matki Polki”.
W październiku 1917 r. okupacyjne władze niemieckie powołały radę miejską i mianowały burmistrza. Pierwszym burmistrzem Kłobucka po przywróceniu praw miejskich został mianowany Leopold Schneider, dotychczasowy pracownik Urzędu Powiatowego w Częstochowie. W skład powołanej rady miejskiej wchodzili następujący obywatele:
Kazimierz Bednarski, Zygmunt Budzyński, Franciszek Dziemba, Herszli Fajga, Franciszek Jagielski, Andrzej Klepacz, Michał Piechurski, Szyiński, Franciszek Wróblewski, Daniel Zelkowicz, Franciszek Złośnik i Moszek Zygielbaum. Przed 11 listopada 1918 roku Leopold Schneider zrezygnował ze stanowiska burmistrza. Jego następcą został Bronisław Matuszewicz.
Miejscowe władze starały się zapewnić mieszkańcom bezpieczeństwo, utrzymać w miarę odpowiednie warunki życia. Po odzyskaniu niepodległości były one bardzo trudne. Zniszczenia wojenne, głód, niedostatek i choroby (grypa hiszpanka) stanowiły codzienność życia mieszkańców, nie tylko Kłobucka.